Restverwerking

Zoals gisteren al geschreven werden het restant broccoli (een stronk en nog veel roosjes; ze zijn niet van die broccoli-eters hier) en het restant van de prei verwerkt tot soep. Hiervoor fruitte ik ui met wat knoflook. Daar ging de prei en de ongekookte stronk broccoli bij. Ook heb ik twee van de overgebleven aardappelen erbij gedaan. Op een klein pitje langzaam gaar laten worden met een klein scheutje water. Ik heb kippenbouillon tabletten gebruikt, maar natuurlijk kan je ook zelf bouillon trekken en voor een versie zonder vlees gewoon groentenbouillon gebruiken. Het restje broccoliroosjes, blokjes bouillon en water erbij en vervolgens de staafmixer erin. Eventueel nog een scheut room erdoor.

Ik besef me dat ik eigenlijk veel te veel weggooi, dus van het allerlaatste restant aardappelen nog snel een aardappelsalade gefabriekt (zure room, klodder mayo, gesnipperd uitje, bieslook en augurk, peper en zout).

Budgeteten

Er wordt veel geblogd over kiloknallers en supermarktgroenten en -fruit. Hele discussies zijn er over de prijs van ons eten, de kwaliteit, het aanbod en wat al niet meer.

Ja, ik eet graag lekker en ja, ik ben bereid om daar meer voor te betalen en ja, ik eet ook minder vlees eten en nee, ik eet geen aarbeien in de de winter of asperges in de hersft en nee, mijn auto is niet belangrijk (sterker nog, wie wil er een oude Citroën kopen. Rijdt als een trein en maakt zelfs diesel! Is dat nu wel of niet goed voor het milieu: wel oud, maar zeer zuinig?). Keuzes die ik maak qua eten vind ik belangrijk. Zo let ik er op dat ik verantwoorde vis eet, dat er voldoende vitamines en vezels in ons eten zit en ook wat er in mijn winkelkarretje gaat, gaat tegenwoordig flink onder de loep qua suikers, vetten en andere toevoegingen. Verder koop ik graag bij de kleine buurtwinkels, al is het alleen al voor de aandacht die je er krijgt en rijd ik om voor een goed stuk vlees.

Maar aan alles zit meerdere kanten. Natuurlijk eet ik vanavond het liefst slavinkjes van die slager die gespecialiseerd is in varkensvlees en prei en broccoli van de kleine groenteboer, want eerlijk is eerlijk: het smaakt altijd beter. Maar soms zit dat er gewoon niet in. Kiezen voor goed, verantwoord eten zoals gepredikt wordt door allerlei bloggers is immers niet de enige keuze die er gemaakt moet worden. Alles kost geld en dan gaan (helaas) andere keuzes voor. In mijn gezin zijn dat de keuze voor mijn Dames. Weet je wat twee naar de middelbare school gaande, sportende teeners kosten? En de keuze voor huisdieren.

Daarom vanavond budgeteten van de Hoogvliet: 8 slavinken voor 4 euro, Hollandse prei à 1 euro de kilo en (toch) biobroccoli die per stronk van een pond 1 euro kost deze week. Daarbij wel opperdoezers.

De slavinken werden gewoon gebakken, de broccoli gekookt en de prei gestoofd (in stukken snijden, klont roomboter en een piepklein scheutje water in een grote pan, wat zout erover en dan zachtjes gaar laten worden). De opperdoezers kookte ik met schil. Vervolgens in kwarten gesneden en in een ovenschaal. Daarover fijngehakte knoflook, chilivlokken en grof gemalen zeezout. Wat olijfolie en een paar klontjes boter en dan nog even in de oven.

Voor een tientje aten we met z'n 5-en erg lekker. Van het restant broccoli, prei en nog wat opperdoezers wordt morgen soep gefabriceerd. Het was goed budgeteten!

Garnalenloempiaatjes

Zaterdagavond, lekker weer, Manlief maakt bolognesesaus en vriendinnetjes M&M komen eten. We maken alle resten van eergisteren op (salami, kazen, nootjes) en dat alles wordt nog aangevuld met dadels met roomkaas en de beloofde restverwerking van de garnalen van eergisteren.

De garnalenloempiaatjes (want dat was de restverwerking) zagen er in ieder geval geweldig lekker uit en het smaakten naar meer! En eigenlijk was het heel simpel: het restant garnalen grof gehakt (ik gebruik hiervoor mijn staafmixer) en wat bosuitjes gesnipperd. Velletjes filodeeg laten ontdooien en deze in 4-en snijden. Een schepje garnalen en wat bosuitjes erop leggen en dan als een envelopje dichtvouwen. In een pan wat olie heet laten worden en de loempiaatjes frituren. De garnalen van van de week waren klaargemaakt met knoflook en pepers. Ik denk dat, als dat niet het geval is, je nog wat extra kruiden (rode pepers, chilivolkken, tabasco oid) moet toevoegen. Ik had geen loempia- of chilisaus meer in huis, maar dat had er lekker bij gesmaakt.

Garnalen met knoflook en rode peper

Vriendinnetje M. kwam vandaag met een grote tas met boodschappen langs. Het was tijd om eens lekker te koken, drinken en vooral te lachen. Met haar kan ik prima in de keuken staan; het gaat allemaal soepel en ieder doet iets. De een snijdt en roert, de ander wast ondertussen af en uiteindelijk staat er allerlei lekkers op tafel. Dat lekkers is aan haar wel toevertrouwd: ze houdt net zoveel van lekker eten (zo niet meer) als ik en het liefst stopt ze iedereen vol met lekkere happen. Ooit, als we de Staatsloterij winnen, dan verkassen we naar Italië en dan gaan we daar de hele dag koken, tomaten en courgettes kweken en wijn in de zon drinken. En dan is iedereen daar welkom. Ja, je moet iets te dromen hebben!

Met vriendinnetje stond ik dus in de keuken vandaag. Eerst allemaal lekkere hapjes, voor ieder wat wils, en daarna garnalen voor ons twee en Dame 1 en merguez worstjes voor Manlief en Dame 2. Een ratatouille erbij en stokbrood.

Voor de garnalen hakte vriendinnetje knoflook fijn en een rode peper. (Tip van haar: vries de pepers in. Haal uit de vriezer wat je nodig hebt. Het topje eraf snijden en tussen je handen de zaadjes eruit rollen) Heel veel olijfolie heet laten worden, knoflook en peper erbij en dan de garnalen erin bakken. Lekker kruiden met zout en chilivlokken naar wens. Natuurlijk al die olie ook mee opscheppen en dan met stokbrood opeten.

Zoals gebruikelijk neemt vriendinnetje altijd veel te veel mee, dus morgen voor Manlief worstjes mee als lunch. Voor de overgebleven garnalen hebben we al zitten brainstormen wat er mee gedaan kan worden. Als het goed is, dan zou dat morgen of overmorgen moeten volgen...

Ienieminieolijfjes

Vorige maand was ik zo trots op alle bloemetjes in mijn olijfboompje en ik vroeg me af of er nu ook olijfjes zouden komen. Veel bloemetjes zijn verdroogd, maar een groot aantal is veranderd in ienieminieolijfjes. Daar zal het wel bij blijven, want de zon schijnt niet meer zo uitbundig. Ik heb ze nog wel wat speciale voeding voor mediterrane planten gegeven. Er staat voor mooie, gezonde vruchten op de flacon. Ben benieuwd!

Kippenlevers op brood

Al een week vakantie zit erop en weinig gedaan. Het weer valt wel wat tegen, maar vandaag was het zowaar lekker. Met een actieve dochter die thuisgekomen van de training wel even mee wilde naar het strand gegaan. Wat een golven zijn er sinds alles hier is opgespoten! We hebben heerlijk gezwommen en op de golven gedobberd. Ja, vakantie... Manlief is nu aan het hockeyen met de Dames en we eten dus laat, wat gemakkelijks. En wat is er gemakkelijker (en ook nog lekker) dan kippenlevers op brood. Dame 1 eet dit inmiddels ook, voor Dame 2 maak ik gewoon smakelijke boterhammen zoals zij die wil.

Voor de kippenlevers snipper ik een rode ui (ik vind rode uien nou eenmaal lekkerder) grof en die fruit ik zachtjes met wat knoflook. Erbij gaan in plakjes gesneden champignons en wat bosui. Dit laten garen en dan uit de pan. Vervolgens bak ik de kippenlevers in wat boter of olie (vandaag stond de fles rijstolie voor het grijpen). Kruiden naar wens toevoegen en peper en zout. Vandaag heb ik nog wat worcestershiresaus toegevoegd. Niet te lang de kippenlevers bakken. Ze moeten nog zacht zijn van binnen. Wat bloem erover strooien zodat het bakvocht bindt en even laten pruttelen. Scheutje melk erbij zodat er een saus ontstaat. De champignons/uien toevoegen en alles even doorwarmen. Serveren op een warm stokbrood (of in ons geval een pide).

Goede voeding

Zaterdag begint het weer: de trainingen van Dame 2. En daarna volgen de trainingen van Dame 1 ook, net als die van Manlief die ze niet krijgt, maar geeft. Dit jaar gaat een druk jaar worden en ik ben dus al hard aan het denken hoe dat allemaal in te plannen qua eten, want iedere doordeweekse dag is er iemand (of meer) niet. Ook de tijden zijn onhandig: of zo laat training dat ervoor eten niet verantwoord is en er na eigenlijk te laat, of de een vroeg en de ander laat. Ik pieker me suf hoe ik dat allemaal ga doen! Iedere avond boterhammen is niks en iedere avond een eenpansmaaltijd waaruit opgewarmd en geschept wordt is een week leuk, maar daarna ook niet meer. Een grote uitdaging dus. Daarbij komt ook nog dat er dus "beter" gegeten moet worden. Dame 1 vreet momenteel alles wat los en vast zit. Ze zal het nodig hebben, maar er moet toch wel opgelet gaan worden wat er allemaal naar binnen gaat. Dame 2 is een ander probleem: zij gaat zoveel trainen/sporten (behalve de gewone trainingen, doet ze mee met de hockeyklas op het Segbroek wat twee extra ochtenden sporten betekent én zijn er ook nog een aantal intensieve trainingen bij Zuid-Holland) dat er ook nog eens goed opgelet moet gaan worden of ze niets te kort komt. En dat is waar ik me wel enorm zorgen om maak. Momenteel ben ik me dus aan het inlezen over voeding, zeur ik Manlief de oren van het hoofd om dat ook bij de club onder de aandacht te brengen (wat gelukkig gaat gebeuren) en ben ik natuurlijk op zoek naar iemand die kennis heeft van sportdietetiek gericht op kinderen voor wanneer het allemaal niet bevredigend is.

Wordt vervolgd!

Vakantie!

Eindelijk heb ik vakantie! Daar was ik ook wel aan toe. Nee, geen reis naar het buitenland. Dame 2 begint volgende week alweer met de trainingen (tja, als je wat wilt bereiken, moet je er iets voor over hebben) en we hebben het puppenkind waar ook veel tijd in gaat zitten.
Het wordt gewoon genieten van het strand hier en als alle dagen als vandaag zijn qua weer, dan vind ik het wel goed!
Drie weken slapen, eten, met vrienden bijkletsen, wat drinken, lekker koken, wandelen, zonnen, boekjes lezen en misschien nog wat klussen in en rondom het huis. Dat laatste is geen moeten, de rest wel, heerlijk!

Makkelijke kip

Soms komt koken onhandig uit. Bijvoorbeeld als je op ziekenhuisbezoek moet. Wat een onmogelijke tijden zijn dat toch! En als dan toch vriendin langs komt om mee te eten en manlief niet van plan is om te koken, dan is het prettig als het koken allemaal vanzelf gaat.

Een favoriet recept is dan kip uit de oven. En dat was gisteren dan ook het plan. Helaas was de poelier met vakantie. Dat was een domper. Hij heeft heerlijke kippen van verschillende rassen. En ook nog betaalbaar. Toch moest ik een goede kip en ben toen maar naar biologische slager gegaan. Ik ben me bij het afrekenen te pletter geschrokken van de prijs! Oké, het was een behoorlijke biokip met twee extra poten erbij, maar ruim 30 euro! Verdorie, daar hadden we ook ossenhaas van kunnen eten, of goede vis! De volgende keer maar wachten tot de poelier terug is van vakantie, want daar betaalde ik voor een flinke poulet noir 11 euro!

De kip moest toch op, dus de oven ging aan. Boter onder de huid geduwd en een paar takjes rozemarijn. De buik gevuld met citroen, rozemarijn en knoflook en de kip gekruid met flink zout, wat peper en een klein beetje paprika poeder. De kip gaat in een grote schaal waar ook een deksel bij hoort. Het eerste half uur op 225 graden zonder deksel. Daarna zet ik de temperatuur omlaag, naar zo'n 125 graden en gaat het deksel op de schaal. En dan gewoon de oven zijn werk laten doen, een uurtje of twee, drie, vier...

Wat een vette biokip was het! Het vet kwam over het randje van de schaal heen gesputterd en zie dan zo'n schaal maar eens zonder kippenvetspetters uit de oven te krijgen terwijl er vier honden likkebarend om je heen staan te draaien!

Erbij aten we de tabouleh van Tanja . Ook zo'n gemakkelijk recept, dat overigens door de Dames zeer gewaardeerd wordt!

Knapperige korstjes

Mijn Dames waren (en eentje is) soms moeilijke eters. Ondanks dat ik ze alles probeerde te laten proeven, kreeg ik regelmatig te horen: "Dat lust ik niet!" Dat is vervelend. Frustrerender was het als ik iets had gemaakt en dan vonden ze dat heel lekker. Dat is mooi, want dan weet je waar je ze een plezier mee kon doen. Helaas kwam de keer daarna dan weer: "Dat vind ik niet lekker!". Grrrrr. Toch is veel eten goed op te leuken tot wat lekkers. Een simpel gebraden stukjes kipfilet is vies, kleine reepjes kipfilet in een korstje zijn lekker. Hetzelfde geldt voor vis: gewoon gebakken is vies, in een korstje is lekker)en het geldt ook voor aubergines: gegrild of in de ratatouille is vies, maar gebakken met met een korstje, dat is pas lekker!

Als ik dit klaarmaak als bijgerecht, dan snijd ik de aubergines in blokjes. Maar het is ook lekker op een stuk brood, dan worden het plakken, zoals op de foto. De schijven/blokjes door een geklopt ei met flink wat peper en zout husselen. Daarna door het paneermeel, eventueel met wat verse gehakte kruiden erdoor, zodat er een korstje ontstaat. Bij de blokjes gebruik ik een plastic zak. Dat doe ik trouwens ook bij het bloemen van bijvoorbeeld mosselen enzo. Paneer of bloem in een plastic zak. Blokjes of stukjes erbij. De zak opblazen tot een ballonnetje en dan schudden. De gepaneerde plakken aubergine heb ik gebakken in de rijstolie. Natuurlijk kan olijfolie ook, maar rijstolie heeft een hoger rookpunt dan olijfolie, dus kan meer verhit worden. Daarnaast is de smaak neutraal.

Supermarktmosselen

Het was vanochtend op internet te vinden, gisteravond hadden we het zelf al geconstateerd: supermarktmosselen zijn oké!

Met vriendin had ik het al over de supermarktmosselen gehad. Zeikerds als wij zijn twijfelden we aan de kwaliteit en de versheid. Ik besloot één bak bij de supermarkt te halen en de tweede bij de visboer. Helaas: na heel Scheveningen eo te zijn doorgefietst om overal "uitverkocht" te horen te krijgen, fietste ik nog snel langs de supermarkt. De laatste bak was voor mij (anders zou het met z'n vieren een karige mosselmaaltijd worden). Bij de Hoogvliet liggen de mosselen van KVY in het schap. Natuurlijk staat er op de bakken dat het Zeeuwse mosselen zijn, maar zoals in het artikel staat: het vangstgebied is ergens in het noord-oostelijk deel van de Atlantische Oceaan. Waarschijnlijk hebben de mosselen na de vangst wat Zeeuws water gedronken? Zeeuws of niet: de mosselen zagen er goed uit, wel heel klein, maar schoon en ze roken goed. Ja, dat is dus ook zoiets: eigenlijk maakt het niet zoveel meer uit waar je de mosselen koopt, want over het algemeen zitten ze verpakt in de plastic bakken (oké, uitzonderingen daargelaten; Simonis heeft ze in juten zakken), dus de visboer kan al niets meer controleren...

Ik woon in een stukje Scheveningen waar maar weinig winkels zijn. Voordat ik hier kwam wonen, had ik het idee dat je in Scheveningen op iedere hoek van de straat vis zou kunnen kopen. Dat is ook wel zo, maar dus niet hier. Kennelijk vangen ze alle vis zelf (zoals mijn overbuurman, die het ook rookt en de resten van kilo's schelvis enzo gewoon in de bosjes dumpt)of hebben ze allemaal vissersvriendjes waardoor ze voorzien worden van vis. Kennelijk is er ook weinig interesse in allerlei soorten vis. Ja, makreel. Die wordt gekookt in water en azijn en dat wordt gegeten waarbij er gesopt wordt met brood... Ik sta dan ook raar te kijken als er een Schevenings mevrouw aan me vraagt hoe je mosselen moet klaarmaken!

Ik doe dat dus zo: een peen in dunne plakken, prei in ringen, paar snippers ui erbij en selderijgroen. Dit op de bodem van de pan. De mosselen erop en een scheut witte wijn erover. Nog een paar draaien uit de pepermolen en dan een fel vuur eronder. De mosselen laten opkomen (dat de kook erover komt) en omschudden en vervolgens nog een ker op laten komen. Daarna proef ik er een. De mosselen van gisteren waren klein, dus zo was het genoeg, maar bij grote mosselen kan het nodig zijn om ze drie keer te laten opkomen.

Voor vier kilo mosselen betaalde ik 9 euro! Geen geld!

Om op te eten!

Herman en Bruno

Kruiden en bloemen

 

Zoals ik hieronder al schreef heb ik geen groene vingers. Planten en bloemen waarvan ik wil dat ze groeien, begeven het. Het onkruid daarentegen schiet omhoog. Toch heb ik een paar bakken met kruiden die het goed doen en die ik veel gebruik. Er staat munt, thijm, salie, dille en rozemarijn. En bloeiende bieslook, maar dat groeit ook veelvuldig hier in de bermen. Er worden allerlei kruidenboters van gemaakt, aangevuld met kruiden die nog in de vriezer liggen. Of olie met veel fijngehakte kruiden erin over een stukje vis, of door het paneermeel/de panko en dan als kruidenkorstje. Ik heb er veel (lekker) plezier van!

Mijn vader wijst me ook vaak dingen aan. Vorig jaar heb ik een zakje bloemenzaadjes in de voortuin rondgestrooid. En alle bloemetjes tieren welig. Korenbloemen herken ik nog wel, maar Piet wees me op de schattige blauwe bloemetjes, die volgens hem eetbaar zouden zijn. Direct de kookboeken in gedoken en inderdaad: Het is bernagie. Zowel de jonge blaadjes als de bloemtjes zijn eetbaar. De blaadjes smaken naar komkommer, maar ik vond ze niet zo lekker. De bloemetjes staan schattig over een salade. Dus nog even plukken in de voortuin; nu bloeien ze nog!

Olijfboompje

Vorig jaar kreeg ik in maart voor mijn verjaardag van mijn collega's een olijfboompje. Ik was er beretrots op.Ik heb alleen niet echt groene vingers en vaak (eigenlijk meestal) gaat groen hier een beetje dood. Ik zette het boompje over in een joekel van een pot met speicale mediterrane aarde en vertroetelde hem. De hele zomer stond ie te staan in het midden van de tuin, waardoor hij de hele dag zon kreeg. Toen kwam de winter... En het stormde, en het vroor dat het kraakte en ik schoof mijn boompje in een beschut hoekje, zodat ie beschermd stond. In het voorjaar zaten al de blaadjes er nog aan en ik was benieuwd of dat zo bleef. Een meneer van de bloemenwinkel vertelde dat ik even aan de schors moest krabben: was wat eronder zat groen, dan was er niets aan de hand. Thuisgekomen ging ik natuurlijk direct een stukje schors weg krabben en gelukkig... eronder was het groen. Het boompje had de winter overleefd. Zodra de zon weer lekker begon te schijnen, schoof ik hem weer naar het midden van de tuin. Gieters met speciale plantenvoeding kreeg het boompje ook.

Het boompje groeide en werd al echt een hele boom met allemaal takken die langer werden en ook allemaal kleine knopjes. Eindelijk zijn de knopjes uitgekomen en bloemetjes geworden. Zouden er nu ook nog olijfjes komen?

Andere dingen

Middelbare school zoeken voor Dame 2, Dame 1 helpen met haar huiswerk, zodat ze gerust over kan naar 3 Havo alweer!, hockey, selectie Dame 2, huishouden, dieren, eten koken, werken, nog wat leren, huishouden, verjaardagen, slapen, vooral veel slapen en...

Bruno!

Maar het blog werkt wel weer, dus...

Coquilles met Kerst

Het is weer voorbij en gelukkig heb ik het weer allemaal netjes afgeleverd. Tweede kerstdag met hulp van vriendje. Dat was maar goed ook, want de verkoudheid bleef maar aanhouden. Dat is toch wel erg beroerd wanneer je moet koken. Vele rollen wc-papier heb ik erdoorheen geniest en gesnoten, veel zeep en desinfecterende troep om maar te zorgen dat mijn gasten niet ook besmet zouden worden.

Zoals geschreven bleef de bouillon met de mini-soesjes erin. Daarvoor coquilles. Daarna hazenrug met spruitjes en aardappelkroketjes.

Het recept van de coquilles was gebaseerd op mijn favoriete coquillerecept, alleen nu geserveerd in een potje en niet in een pakketje van filodeeg.

Volgens mijn bezoekersstatistieken waren er veel mensen op zoek naar recepten van voorgerechten met coquilles. Coquilles en voorgerecht coquilles stonden de afgelopen dagen numer 1 en 2 op mijn lijst. Daarmee verdrongen ze de immer op nummer 1 staande Spring pannen (ja echt waar!). Ook hier werden dus weer coquilles gegeten.

Het recept in de bovenstaande link aanhouden tot pakketjes. Vanaf daar gebruik maken van kleine cocottes. Daar de wortel, prei en gember in verdelen en de coquilles. Een flinke lepel van de saus er overheen scheppen. Het verschil is wel dat de saus dunner wordt door het vocht van de coquilles, dus moet je de saus dikker maken. Dit alles even (5 minuten) in een voorverwarmde (180 graden) oven.

We sloten af met een bordje kaas en vervolgens een stuk brownie, door de Dames gebakken.

Kerst

Iedere Kerst is het hier thuis een drukte vanjewelste. En iedere Kerst zeggen we weer: volgend jaar doen we rustig aan. Dat rustig aan doen is dit jaar weer mislukt. Kerstavond met z'n vieren werd met z'n vijven, want ach: er was toch eten genoeg en het werd een gezellige avond met lekker truttig gourmetten. Dat vinden de Dames tenslotte erg leuk.

En gisteren kwam mijn vader met vriendin vanuit het midden van het land naar hier geglibberd, want het was spekglad! Voor het eerst in jaren (wat zal het zijn, 25 of zo) een Kerst met mijn vader. Nog een vriendin er bij die alleen was (want dochterlief zit heerlijk in Egypte) en het werd erg gezellig. Het menu was geslaagd en de wijnen dronken prettig weg in de nieuwe glazen die ik kreeg van mijn twee vriendinnetjes en Dame 1.

En vandaag weer een volle tafel... Het komt allemaal wel goed, alhoewel ik daar de week voor de kerst een hard hoofd in had. Ik had gewoon gewerkt en tot overmaat van ramp begon er zich woensdag een enorme verkoudheid te ontwikkelen. Ik ben in geen jaren zo verkouden geweest als nu: een snotneus, kriebeloren en -keel en een droge zeehondjeshoest. Niet prettig als je moet koken. Maar dan merk je wel hoe handig het is om zo iets uit de losse pols te kunnen schudden met ingredienten die eigenlijk lukraak zijn gekocht.

Het menu gisteren: een amuse van forelmousse, vervolgens een tartaar van tonijn met rauwe tonijn en een gebakken garnaal gemarineerd in soja, wasabi en gember met wasabimayonaise en soja crackers. Daarna een wildbouillon met minisoesjes gevuld met eendenlevermousse (die gaat trouwens in de herhaling vanavond, want het was heerlijk). Vervolgens reebiefstukjes met een lekkere saus, kleine bolletjes van allerlei groenten (wortel, pompoen, biet, pastinaak en knolselderij), gebakken aardappeltjes en natuurlijk een stoofpeertje. De gekleurde bolletjes waren erg leuk. Helaas vergeten een foto te maken. Toetje was eigenlijk simpel: citroen sorbetijs met een scheutje limoncello.

De lekkere saus is naar recept van mijn zwager Erno: In het braadvocht van de biefstukjes een pot uitgelekte cocktailzilveruitjes zacht laten worden. Twee flinke lepels goede frambozen of bosvruchtenjam erdoor roeren. Verder een flinke scheut fond (ik gebruikte wildfond) en rode wijn. Dit lekker laten pruttelen en binden met beurre manie (met een streepje op de e). Eventueel nog een scheut room (voor de lekkerbekken, maar het is niet nodig) en een handvol frambozen doorheen scheppen.

Hoe wild ben jij?

Wordt er geen wild meer gegeten? Als ik zo rondkijk op mijn favoriete blogs kom ik nergens enthousiaste verhalen en recepten tegen over en met wild. Het lijkt wel of iedereen blijft steken bij de herfstgroenten en -fruit: kastanjes, paddenstoelen, pompoenen, appels en peren. Oh ja, en ook vis en kip. Wat is er mis met echt Hollands wild? Is het te onbekend, te moeilijk om klaar te maken, is het de smaak?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gek ben op wild en het voor mij (jeugdherinneringen) echt bij deze tijd van het jaar hoort. Wanneer het oktober wordt, kijk ik op de wildkalender wanneer de hazenruggen weer bij de poelier liggen. Gelukkig zit er hier nog een fijne poelier (Ammerlaan op de Aert van der Goesstraat) met verstand van zaken en goed vlees.

De tijden van al het wild marineren zijn voorbij. Dat was vroeger, toen er nog geen koelkasten waren, om het vlees te conserveren en de sterke smaak te maskeren. Voordeel van marineren is wel dat het vlees malser wordt, dus is er natuurlijk niets op tegen om dat te doen met een oudere haas of ree. Maar dus zonde bij een jong stukje vlees. En behandeling van bestorven (of liever bedorven) wild zoals de heer Cauderlier (Het spaarzame keukenboek, 1922) toepast, is natuurlijk tegenwoordig helemaal niet meer aan de orde.

Met de diverse keus valt het met de smaak ook best wel mee: een ree heeft een minder sterke smaak dan damhert of edelhert. Dus beginnende wild-eters kunnen rustig starten. En als je van kip houdt is een tam konijn vergelijkbaar. Lekker? Dan overstappen naar een wild konijn.

Is het dan de prijs? Ja, dat zou kunnen. Maar, net als voor mijn vlees, ga ik liever naar een goede poelier, dan dat ik ingevlogen hazen uit Chili of Argentinie koop bij de supermarkt. Voor een goede biefstuk betaal je ook al gauw 3 tot 5 euro, als het al niet meer is. In dit seizoen koop ik dan liever een hazenrug voor een tientje. Dan hebben we beiden een mooi stuk vlees en van het karkas trek ik een bouillonnetje met de haasjes als soepvlees. En van een heel wild konijn kun je aardig eten!

Op mijn blog zijn een aantal recepten te vinden: duivenborstjes, konijn, kwartel, parelhoen en hazenrug, maar kan je daar niets van je gading bij vinden, kijk dan eens hier: Lupus Wildrezeptsammlung, Dit is werkelijk een superlink, alleen wel in het Duits. Direct downloaden en je hebt wel 4000 wildrecepten tot je beschikking!

Update: over de prijs... kijk eens naar de bon van Yvon. 21 euro voor 4,5 ons ossenhaas. Daar heb ik vorige week twee hazenruggen voor gekocht en met vier man van gegeten.

Flessen en limoncello

Manlief wordt gestoord van mijn bewaardrift van lege plastic melkflessen en ijs- en saladebakjes. Gooi toch gewoon weg! Maar ja, tegenwoordig moet alles gescheiden. Ik wil daar best wel aan mee doen en heb dat ook een tijd gedaan. In de volle overtuiging dat mijn afval ook gescheiden werd opgehaald. Op een vrije (vuilnisophaal)dag zag ik tot mijn grote verbazing dat de biobakken en de vuilniszakken gewoon in een grote bak werden gekieperd. Tja, dan zie ik het nut er niet van in.

Maar eerlijk is eerlijk: een beter milieu begint bij jezelf en daar zal ik toch zelf dan iets mee moeten doen.

In ieder geval bewaar ik dus altijd al allerlei flessen en bakjes voor hergebruik, want dat is o zo handig. Altijd al een fan geweest van de plastic melkflessen. Toen de Dames nog Dametjes waren maakte ik altijd de dagvoorraad flessenmelk aan en bewaarde die in die plastic flessen. En nu gebruik ik ze nog steeds. Mijn vriezer ligt vol met flessen soep en bouillon.


Wildbouillon, pompoensoep en kippenbouillon. Lekker en handig om achter de hand te hebben.

In het midden geen soep, maar een fles limoncello. Limoncello is een digestieve likeur, afkomstig uit het zuiden van Italie. Er bestaat geen officieel recept; de Italiaanse vrouwen die limoncello maken, krijgen het recept door van hun voormoederen en passen het aan aan de smaak van de familie. Deze is niet zelfgemaakt, maar het wordt toch tijd om dat weer eens te doen. Even mijn recept opgezocht op een oude smulwebpagina:

Je hebt 10 of meer citroenen nodig, van de beste kwaliteit, met een dikke schil en niet te rijp. Het is belangrijk dat de citroenen NIET behandeld zijn met chemische bestrijdingsmiddelen. Koop geen citroenen bij de supermarkt in een netje, deze kunnen zijn behandeld met een soort was, wat de smaak be-invloedt. Verder heb je suiker nodig. Tussen de 300 tot 800 gram. Dit is afhankelijk van persoonlijke smaak. En, heel belangrijk, alcohol. Een liter pure alcohol nodig. Eventueel kan er ook de beste kwaliteit wodka gebruikt worden. Verder nog een liter water om de suiker in op te lossen.

En daar komen ze weer: flessen met een wijde hals en een dop. Gebruik beslist geen kurk; deze wordt door de werking van het zuur in de citroenen papperig. Neem dus bijvoorbeeld de plastic flessen met een schroefdop van de melk. Voor het oog kan je natuurlijk later de limoncello overschenken in leuke flesjes.

Boen de citroenen goed af en schil ze. Schraap aan de binnenkant al het wit weg (dat geeft de limoncello een bittere smaak). Vul de fles(sen) met de schillen en doe de alcohol erbij. Dop er op en minstens 20 dagen laten staan in een donkere ruimte. Eventueel kan je in plaats van alle citroenen in een keer te schillen, iedere keer wanneer je een citroen gebruikt, de schil toevoegen aan de alcohol.

Verwarm een liter water en los hierin de suiker op. Laat dit vijf minuten doorkoken en vervolgens helemaal afkoelen. Mix de suikersiroop met de inhoud van de flessen. Doe alles in schone flessen, doppen erop en weer laten staan voor minstens 20 dagen (Hoe langer hoe intenser de smaak).

Zeef (mbv een fijne zeef en/of kaasdoek)na al die dagen de inhoud van de flessen en vul schone flessen met de likeur. Het moment dus om alle plastic melkflessen bij het gescheiden afval te doen en wat wijnflessen met een schroefdop uit je glasbak te plukken en die te steriliseren en te vullen met de limoncello. Bewaren in de koelkast of, beter nog, in de vriezer.

Heerlijke herfst

Op dagen als deze mis ik de bossen. Ik doe het thuis maar met een herfstboeket en loop met de honden door de duinen en de Bosjes (ja, bosjes, dus niet zo heel erg groot) van P.

Vandaag was eigenlijk een soort cadeautje: Dame 2 was ziek en het leek in 1e instantie nogal heftig met koorts, hoesten en proesten, dus bleef ik thuis. En dan wordt het zulk geweldig herfstweer! Ramen gedaan, boodschappen, wandelen met de honden. En soepen maken: een wildbouillon met karkassen uit de vriezer, een kippenbouillon (goed voor Dame 2) en toch maar weer eens een pompoensoep gemaakt. Alles in grote hoeveelheden zodat de vriezer weer vol ligt. Altijd handig.

over die pompoen... vorig jaar heb ik me daar ook mee bezig gehouden: zie hier. Toen had ik dus pompoen-pastinaaksoep gemaakt. Eigenlijk vond ik het helemaal niet zo geweldig. En toch kom ik dit jaar weer met zo'n ding thuis. Het pompoentje zag er zo schattig uit. Echt om op te vreten. Weer het internet door op zoek naar het perfecte recept en geen van de recepten leek me wat, dus heb ik er maar een aantal door elkaar gegooid. Google op pompoensoep en neem uit alle recepten dat wat je lekker lijkt. In ieder geval de pompoen roosteren en pureren met schil en paddestoelenbouillonblokjes zijn ook erg lekker. En een of twee aardappeltjes mee laten garen. Klodder mascarpone erdoor en wat croutons van bruin brood erover. Oh ja, de finishing touch van Jamie Oliver is ook lekker (terwijl ik geen Jamie-fan ben): gefrituurde salieblaadjes.