Eten bij de Ambassade van Maleisie

Zoals ik gisteren al schreef organiseerde de Ambassade van Maleisie een food fair. Dit doen ze jaarlijks om Maleisie te promoten. Vanwege de zakelijke banden van Manlief met de Ambassade waren we er dus gisteren en vandaag.

Het Maleisische eten is eigenlijk een vergaarbak van keukens. Je herkent de Indonesische, Chinese, Arabische en Indiase keuken in allerlei gerechten. Bij verschillende stands konden we voor weinig euro's allerlei gerechten proeven. Zo konden we kiezen uit Nasi Lemak (in kokosmelk gekookte rijst) met Ikan Bilis (gedroogde en in sambal gebakken ansjovisje), natuurlijk Satay met een geweldige pindasaus, de (bekende) Gado Gado, Sambal Udang (pittige garnalen), Laksa (noedels in vissoep, Roti Jala (netpannekoekjes) en Roti Canai(ronde pannekoekjes) met Chicken curry of dahl, Sambal Sotong (pittige inktvis), miesoep en nog veel meer. Zoals je kan lezen allemaal bekend klinkende gerechten.

Favoriet bij de Dames en Manlief is martabak (of murtabak of mottabbag. Dat laatste is Arabisch en betekend gevouwen). Van oorsprong een Indiaas moslimgerecht dat je terugvindt in Indonesie, Singapore, Brunei, Yemen en ook Maleisie. In dit geval was de snack gemaakt van roti canai en gevuld met kip, ei en ui. Dat moet ik dus zeker een keer maken!

Voor alle zoetigheid was ik zelf niet zo te porren; ik ben tenslotte geen zoetekauw.De zoete zachte cakes in groen en rose, de blubberige blokjes rose met kokossmaak. Ik kreeg er kippenvel van. Net als van (volgens de mensen van de ambassade) het lekkerste ijs ter wereld: doerian ijs. Ook moesten we de teh tarik proeven. Teh tarik (getrokken thee) is thee waaraan gecondenseerde melk wordt toegevoegd op een speciale manier. Misschien dat het in een andere (Maleisische) omgeving beter smaakt, maar voor mij is het het niet...

Brasserie De Keuken van Waarde

Na het lezen van de recensie van Yvon bedacht ik me dat ik die ook nog had geschreven en nog niet had gepubliceerd! Waarom eigenlijk niet? Ik kwam in mijn lijstje nog meer niet gepubliceerde stukjes tegen die best nog wel lekker of interessant zijn. Ik moet ze toch nog eens even doornemen.

Bijgaand mijn stukje over Brasserie De Keuken van Waarde. Toch nog geplaatst en leuk om te vergelijken met dat van Yvon:

Zoals beloofd mocht Dame 1 gisteren zeggen waar we gingen eten. Bij "iets met een Keuken". Ze bedoelde de Keuken van Waarde, waar we eerder met de Dames geweest waren. Ze waren toen enorm verwend door de chefkok en eigenaar, Dimitri Roedoe. Hij heeft de Keuken van Waarde eigenlijk totaal veranderd. Beneden is de Brasserie van Waarde gekomen; eigenlijk een chiquere bistro, waarmee gemikt wordt op een breder publiek. Niet alleen volwassenen kunnen hier aan hun trekken komen. Er is ook een kindermenukaart, zodat kids niet zijn aangewezen op de standaard patat met een frikandel. Toch is de kaart niet a la een Brasserie. Op de bovenverdieping is de Keuken van Waarde gevestigd. Hier is een nieuwe keuken gebouwd en hier verrast de chefkok zijn gasten op culinaire hoogstandjes. We hebben dit nog niet mogen proeven, maar gaan dat zeker in de toekomst een keer uitproberen.

Ik belde om te reserveren en hoorde dat het Restaurantweek was. Oh ja, natuurlijk! Helemaal vergeten. Maar we waren natuurlijk welkom met de Dames. Om 6 uur of half negen. Tja, kon het niet eerder? Zes uur haalden we niet en half 9 is voor Dames van lagere school leeftijd wel erg laat. De jongedame aan de telefoon ging schuiven en schuiven en we konden binnenkomen wanneer we wilden, ondanks de twee shifts die ze draaiden.

De keuze was snel gemaakt: we aten het Restaurantweekmenu uitgebreid met een tussengerecht. Daarbij een bijbehorend wijnaraangement. Voor de Dames zou een kindermenu samengesteld worden.

We kregen brood met aioli en tapenade. En vervolgens kwam er een amusetje. Niet heel bijzonder; een kwarteleitje op een puree van ??? (dat ben ik vergeten) en een minibakje met kruidenkaas en een minitomaatje.

We startten met een ballotine van Schotse zalm en zeeduivel met een sorbet van mierikswortel. De zeeduivel zit verpakt in een groene-kruidenlaagje en daarom heen zit weer de zalm. De sorbet is bijzonder en ook lekker. Erbij drinken we een witte wijn, een St. Felix blanc. De Dames krijgen meloen met parmaham. Commentaar is dat de parmaham te dik gesneden en dat krijgen die gevoelige damesmondjes niet fijngekauwd.

De volgende gang is saffraancannelloni gevuld met coquilles in kreeftmousseline. Hartstikke lekker: dikke coquilles in een mooie canneloni. De kreeftenmousseline is om te snoepen! Erbij de volgende witte wijn: een Chardonnay (ik heb ergens op geschreven van wie/wat/waar, want het is een heerlijke wijn).

Het hoofdgerecht van het menu is een kwartel gevuld met spek en een madeirasaus. De kwartel is mals en de saus lekker. Het spek hoeft van mij niet zo nodig; ik vind al gauw dat het een overheersende, te zoute smaak geeft (ook bij bijvoorbeeld zeeduivel omwikkeld met parmaham of pancetta). De wijn? Ja, de wijn.... geen wijn....!!!
De Dames krijgen een spiesje van rundvlees met natuurlijk dikke patatten en een salade. "Eet je groenten op!" zeg ik als goede moeder. Maar nee, dat gaat niet lukken, want de sla is zo "zuur". Na geproefd te hebben geef ik de Dames gelijk en we melden dit bij de mevrouw van de bediening, die uiterst attent reageert: Nee, dat kan niet hoor, dat is voor kinderen veel te veel balsamico!

Zoals altijd skippen we het desert en vragen koffie. De Dames krijgen een mooie toet met drie smaken ijs. Ik ben geen ijseter, maar wil toch altijd even proeven. Lekker!

Met rekening waren we het niet eens: voor het wijnarrangement werd de volle mep gerekend, terwijl we maar twee glaasjes per persoon hadden gedronken. Toen dat gemeld werd, werd direct het gehele wijnarrangement van de rekening gehaald.

Van eerdere keren dat we er zijn wezen eten, weet ik dat de kok heel veel beter kan. Dit was allemaal voorgeproduceerd, het was hartstikke druk en was zaten natuurlijk tussen twee shifts. Maar de bediening was prima en ook de problemen werden keurig opgelost.

De volgende keer gaan we eens boven Restaurant de Keuken van Waarde uitproberen.

Dank Yvon, nu weet ik ook hoe de Chardonnay heet (het papiertje is nog steeds zoek)!

Waar dan ook

Culinaire hoogstandjes kan je niet verwachten, wanneer je met zes volwassen en vijf Dametjes naar waar dan ook gaat.

We hadden nog even willen wokken, maar we reden met de twee auto's met te grote snelheid onder het restaurant op de A4 door. Niet zo raar dat we dus belanden in de McDonalds. Ik ben nooit een fan geweest van de Mc en ook na gisteravond heb ik weer even genoeg laffe, lauwe hap gehad. Als de hamburgers en frietjes nou dezelfde uitstraling gehad hadden als het vernieuwde interieur van de Mc aan de Spaklerweg in Amsterdam, dan was het misschien nog wel wat geweest, want het interieur was fris en schoon met mooie tafels en stoelen en bankjes in fris limegroen en chocoladebruin. Erg strak en verzorgd. Minder verzorgd zijn de altijd lauwe burgers en melige frieten. Het smaakt naar niks en het vult niks: na een uur heb je weer trek. Maar goed, Dametjes en volwassen mannen schijnen het lekker te vinden.

Door de windhozen en de stromende regen gingen we verder naar waar dan ook, want dat is , zeggen ze, de vertaling van Varekai, een woord uit het Romani. Het is de vijfde show van Cirque du Soleil en gisteravond was de premiere in Amsterdam. En dankzij Manlief waren wij in het gelukkige bezit van maar liefst 14 kaarten en ook nog vier toegangsbewijzen voor de afterparty. Inmiddels was ons gezelschap uitgebreid met Zwagers.

Diep in het bos, op de top van een vulkaan, bestaat een bontgekleurde wereld met onbegrensde mogelijkheden; de wereld die Varekai heet.

Het verhaal begint als een eenzame jongen uit de lucht komt vallen en in die wereld terecht komt. In een magisch bos bewoond door wonderlijke wezens beleeft hij een bijzonder avontuur. Op deze dag, waar de tijd zijn grens bereikt en op deze plek van echte en onvervalste mogelijkheden, begint een herontdekking van het leven.

En dan begint de adembenemde reis. Twee uur lang entertainment: schitterde kostuums, geweldige acts, mooie muziek en zang, lichteffecten en alles zo perfect getimed. Het is bijna niet te beschrijven, maar dit komt in de goede richting.


Ik zou zeggen: Ga!!

De kaarten voor de afterparty hebben we aan Zwagers gegeven (ik ben benieuwd od ze nog zijn gegaan), want vier plaatsen zijn moeilijk te verdelen onder 6 volwassenen en 5 Dames. De Dames waren hierover wel ietswat gepikeerd, want het BN-gehalte was enorm en ze hadden best nog wel wat handtekeningen willen scoren...

De Dames en koken - dag 4

Ja, nu wordt er een vervolg verwacht... Maar nee, gisteren werd er dus niet gekookt. Manlief had bedacht dat we een hapje gingen eten met de Dames en Vriendin.

In een ver, ver verleden hadden Manlief en ik een stamkroeg. Daar kregen we voor het eerst iets met elkaar, daar ontmoette we Vriendin en andere Vriendjes en Vriendinnetjes, daar dansten Vriendin en ik op de bar, daar aten we, daar hing Manlief tot ver na sluitingstijd aan de bar om te luisteren naar favoriete muziek, daar liep Vriendinnetje in de bediening met babyDame 1 op de arm, daar had Hendrik zijn vaste plekje tussen twee tafels, daar werd Dame 2 bijna geboren. Kortom veel en nog veel meer herinneringen... Maar de stamkroeg ging dicht.

Een aantal jaar is de kroeg hetzelfde gebleven qua naam en uiterlijk, maar de eigenaars, de klanten waren anders. Het was het niet meer en we kwamen ook niet meer. Wilde het weer gaan lopen (als kroeg of als restaurant) dan zou het, volgens ons, toch wel totaal vernieuwd moeten worden. Een andere naam, een andere inrichting, een ander concept. En dat is dan eindelijk gebeurd.

Vorige week opende MyoMay haar deuren en gisteravond stapten we binnen. Ondanks dat er ontzettend veel is veranderd, zijn er hier en daar nog wel een paar dingen "vertrouwd": de met steentjes ingelegde bar en de vloer. De inrichting doet Japans aan: zwart, rood en wit. De achterwand is wit en veranderd van kleur. Naar mijn smaak is het achter in het restaurant nog wat te koel.

Naam en inrichting veranderd, daar hoort dus ook een nieuwe kaart bij: Fusion. Tja, ik had er wat moeite mee; allemaal kleine hapjes uit diverse Aziatische en nog wat andere landen. Het is de bedoeling dat je een aantal gerechten kiest en deze worden dan min of meer tegelijk geserveerd. Waar ik dan moeite mee heb, is om Japanse gerechten tegelijk met Indonesische of Indiase te bestellen. Daarbij komt nog dat als ik Japans wil eten, ik wel naar een Japanner ga! Ik heb nog geprobeerd me aan een 1-landenthema te houden, maar de manier van uitserveren maakt dat je of niks van je bestelling krijgt en dus zit mee te snoepen van de anderen of alles. Dat was dus even wennen. Achteraf moet ik eerlijk zeggen dat deze manier van eten me niet tegenviel en dat je dus ongemerkt alles door elkaar zit te eten. Het is een soort van snoep-eten en het lijkt me zeer geschikt voor verliefde stelletjes. Het bestek bestaat overigens uit eetstokjes.



We vonden wel dat er in de kwaliteit van de gerechtjes veel verschil zat. Misschien dat dat nog opstartproblemen zijn, maar koude gerechten waren wel erg koud en er was een scherp, zoet sausje dat bij een aantal gerechten geserveerd werd, dat gewoon niet lekker was. Ook waren sommige gerechten wat laf van smaak, wat dan weer versterkt wordt als je net een pittig hapje of een hapje met veel knoflook hebt gehad.

De bediening was zeer vriendelijk en stond ook open voor onze kritiek. We (met name ik) zijn dan ook wel enorme zeikerds. Op onze vraag wat MyoMay betekent of is, kregen we als antwoord: "Een eiland tussen Java en Kreta." Het is gekozen omdat het zo lekker bekte.

Leuk restaurant, door de kaart heel geschikt voor kinderen. Zeker voor herhaling vatbaar!

Wat houd ik toch van lekker eten

De Dames waren gisteravond allebei uit logeren, dus waren wij vrij. Toch wel lekker, zo af en toe zonder De Dames. En als we dan met z'n tweetjes zijn, dan gaan we heel erg graag uitgebreid uit eten. Zo'n lange zit kan je kinderen gewoon niet aan doen; dat kan ik me nog van vroeger herinneren. Maar zo samen, dan zoeken we iets moois uit.

Vorig jaar waren we al een keer bij Villa La Ruche in Voorburg geweest en dat was toen heel goed bevallen, dus nu in de herhaling. Je kan je bijna niet voorstellen dat er aan zo'n suffe straat zo'n geweldig restaurant verstopt zit en net als de vorige keer was het welkom weer warm. En omdat we echt uitgebreid wilden eten en niet konden kiezen uit al het lekkers op de menukaart, viel de keus op de
10-gangen proeverij. En wat was het allemaal lekker... Van sommige gerechten viel ik stil en ik kreeg weer allemaal ideeen. Dat moet ik onthouden, dat is lekker, dat is een mooie combinatie, mmmm. We genoten van de amuses (een gefrituurd bonbonnetje met zalm, een swerique van erwtensoep, een filodeegzakje met een mousse van langoustine en knabbelstokjes met een truffelmayonaise (dat laatste doet me altijd denken aan de eerste truffelmayonaise die ik at bij de Zwetheul, jaren geleden). Deze amuses vroegen inderdaad om meer. En dat kwam er ook: we kregen nog een amuse-gang met zo'n geweldig krachtige bospaddestoelensoep en een hapje met gestoofd hertenvlees. En daarna kwam onze proeverij.

Ik had me enorm zitten verlekkeren, want op de menukaart stonden de gangen van de proeverij beschreven. En iedere gang was wel een feestje, zoals de makreel van de tweede gang. Boterzacht, met een pietsje citroen, zo onbeschrijvelijk lekker. Coquilles vind ik altijd geweldig en nu ben ik weer een idee rijker: de combinatie met biet en gekaramelisseerde witlof en gesuikerde amandelen is super! Dat kan ik ook en dat ga ik ook maken.

Er was wel wat gesleuteld aan het menu en we kregen niet alles zoals beschreven stond. Dat vind ik niet erg. Misschien wat jammer, want zo ben ik gek op zwezerik en dat zat er helaas niet in. Gelukkig werd aan het eind van de avond door de chefkok beloofd dat er een volgende keer zwezerik zou zijn.

Waar Manlief en ik beiden erg gecharmeerd van waren, is de aandacht van de gastvrouw en haar personeel. Zo attent en met zoveel aandacht en liefde voor het vak. Dat is een plezier! De gerechten en de daarbij geserveerde wijnen werden uitgebreid toegelicht, het ging niet te snel, niet te langzaam, er was persoonlijke aandacht. Perfect.

Wat ik erg goed vind van de chefkok is de manier waarop hij omgaat met (opbouwende) kritiek. Er was een gerecht in al die gangen dat wat ons betreft geschrapt had kunnen worden: gegrilde tongfilet met een risotto en een gerookte eidooier. Losstaand een zeer apart gerecht met daarbij een rode wijn die koud werd geserveerd. Maar voor ons was het te. Teveel eten voor zo'n groot menu, te machtig en te veel geur. De geur van de gerookte eidooier was te zwaar. Overigens wel ontzettend knap, zo'n eidooier roken, want de dooier was helemaal zacht en het was dus onmogelijk om te verwijderen van de risotto. Toen ik mijn vorkje met dooier omhoog liftte, stroomde het eigeel over de risotto. En echt, het smaakte goed, maar te. Een kleiner dooiertje en 1 ipv 2 filets, dan was het goed te behapstukken geweest. Het leuke vind ik, dat ik van de kok ook echt het gevoel kreeg, dat hij wat met onze opmerkingen zou gaan doen.

Zoals altijd zaten wij weer als laatste aan de koffie en het is zo leuk om dan met die mensen over eten te praten. Wanneer je zo enthousiast bent over de zuurkool met ganzenlever die geserveerd wordt bij de heilbot en langoustine (nee, dat stond niet in het menu, maar kregen we wel) en je gelijk te horen krijgt hoe de kok dat maakt, dat vind ik geweldig. Binnenkort ga ik dus die zuurkool maken (hoe mooi sluit dat aan op mijn plan zelf zuurkool in te maken).

De afgelopen weken was ik even de inspiratie en de zin om te koken kwijt. Na gisteravond bruis ik weer van de idee-en!

Dame 1, ik en de Dagvisser

Wij zijn vandaag samen thuis. Dame 2 vermaakt zich (hoop ik) nog steeds op het hockey-kamp en manlief is aan het werk. De hele dag dus lopen rotzooien. Op visite bij oma, want wij moesten natuurlijk getoond worden aan haar nicht uit Australie die langskwam. Kon Dame 1 direct even scoren en innen voor haar rapport (en dat van Dame 2) bij oma en Tante 1 en Tante 2, die er ook waren.

Daarna naar Joris. De kat van vriendin, die op dit moment naar Engeland aan het zeilen is. Joris moest geknufd en gevoederd, dus even blijven hangen.

Thuisgekomen was het weer nog meer opgeknapt, dus Dame 1 en ik zijn heerlijk de honden uit gaan laten. We besloten om nog een extra rondje zonder honden te lopen om al het natuurschoon in de omgeving extra te bewonderen. Pruimen, bramen, wilde viooltjes en wilde hyacinten ... Wat is het toch mooi! En dan te bedenken dat je midden in de grote stad zit!



En toen moest er nog gegeten worden. Samen zijn we gezellig naar de haven gefietst en hebben buiten op het terras bij de Dagvisser een visje verschalkt.
Vangst van de dag was zeewolf. Smakelijk visje, geserveerd met friet en een bakje sla. Het smaakte prima, maar de hele aankleding vond ik behoorlijk karig. Groot bord met een mootje gebakken zeewolf, een partje citroen en een plukje peterselie. Verder niks. Hetzelfde geldt voor de salade: smaakte prima, maar oogde toch wat minder. Dame 1 had kibbeling met friet en vond het prima.

Kopje koffie en een beker warme chocolademelk en daar zaten we heerlijk op het terras (wel onder zo'n tostikacheltje) te kletsen over wat we allemaal in Italie gaan doen. Gezellig he?